Sygnały, o których warto porozmawiać

Zwróć uwagę przede wszystkim na zachowania powtarzalne, silne i utrudniające codzienne funkcjonowanie. Mogą to być między innymi:

bardzo silne reakcje na dźwięki, dotyk, metki, mycie włosów lub niektóre faktury;
wyraźne unikanie ruchu albo stałe poszukiwanie intensywnego ruchu;
częste potykanie się, trudności z równowagą lub uczeniem nowych czynności ruchowych;
trudności z precyzyjnymi czynnościami, takimi jak rysowanie, wycinanie czy zapinanie;
wybiórczość pokarmowa połączona z reakcjami na zapach, fakturę lub temperaturę;
trudność z wyciszeniem i skupieniem, szczególnie w otoczeniu pełnym bodźców.

Czego ta lista nie mówi?

Każdy z tych sygnałów może mieć inne wyjaśnienie. Nie oznacza automatycznie zaburzeń integracji sensorycznej i nie jest obietnicą, że terapia SI pomoże. Czasami trafniejsza będzie konsultacja psychologiczna, pedagogiczna, lekarska, logopedyczna lub fizjoterapeutyczna.

Jak wygląda kwalifikacja?

Podczas pierwszej rozmowy opisz konkretne sytuacje i ich wpływ na dziecko. Terapeutka może zaproponować diagnozę SI, pojedynczą konsultację, obserwację albo kontakt z innym specjalistą.

Kiedy działać pilnie?

Jeśli zachowanie wiąże się z nagłym pogorszeniem, utratą wcześniej nabytych umiejętności, zagrożeniem bezpieczeństwa, silnym bólem lub innymi objawami medycznymi, skontaktuj się z lekarzem. Gabinet terapeutyczny nie zastępuje pilnej pomocy medycznej.